گله
ماراتواي بي وفادوست !
ماراتواي نازنين يار!
ديگرفراموش كردي .. خورشيد بودي ورفتي .. ناگه چراغ دلم را.. درسينه خاموش كردي ..
آيابه يادتومانده است..دركوچه هاي شب آلود.. بادست هاي تب آلود..ازنازبرشانه من..زلف رهامي فشاندي ؟
آيابه يادتومانده است ..باريسمان نگاهي ..روح مراعاشقانه .. تاشهرغم مي كشاندي ؟
كي ميتوان بردازياد.. آن شام روشن كه مهتاب .. باچهره ات روبروبود؟
مارازآينده اي تلخ .. تانيمه شب گفتگوبود
درآن سكوت غم انگيز.. اشك تو همچون ستاره.. لغزيدبرگونه هايت.. وزدورباش جدايي ..فريادمن درگلوبود!
اماپس ازاين گفتگوها.. دست محبت فشرديم .. خودرابه فرداسپرديم
گرشكوه درسينه مان بود.. بابوسه ازيادبرديم .. باردگردوستي را.. باشادي آغازكرديم
همچون دومرغ غزلخوان .. بي شكوه وبي شكايت .. درباغ هاي محبت .. مستانه پروازكرديم .
امروزآن خلوت پاك ..آيابه يادتومانده است ؟
آن لحظه هاي طربناك .. آيابه يادتومانده است ؟
بايادآن روزوشب ها ..
اينك منم خسته درخويش .. باگريه اي همچوباران .. نالنده چون جويباران ..
اما توسرگرم خويشي .. غافل ازآن روزگاران!
ماراتواي بي وفادوست !
ماراتواي نازنين يار!
ديگرفراموش كردي .. خورشيدبودي ورفتي ..
ناگه چراغ دلم را.. درسينه خاموش كردي !
